Photography

Artikelnummer: 336777
Vorige Artikel 10 van 13 Volgende
€ 34,95 (inclusief 6% BTW)
Aantal

Het begon met klusjes: een wastafel ontstoppen, een slot repareren of een nieuwe ruit inzetten. In gebroken Engels legden mensen mij uit wat er moest gebeuren. Op dezelfde manier praatte ik met hen. Waar het Engels tekort schoot, hielp lichaams
taal het contact te vergemakkelijken en bedoelingen te verduidelijken. Na verloop van tijd zouden er zelfs vriendschappen uit ontstaan.

Voordat ik als medewerker Technische Dienst begon op het asielzoekerscentrum (AZC) Beatrixoord in Eindhoven, kende ik de voormalige kazerne alleen van de buitenkant. Ik fietste er wel eens langs en voelde me niet altijd op mijn gemak als ik de bushalte passeerde, waar grote donkere mannen stonden te wachten. Een onbestemde en onberedeneerde angst voor de buitenkant.

De binnenkant leerde ik kennen toen ik vanaf 1995 als klusjesman kleine technische storingen en andere defecten verhielp in de gebouwen van het AZC. Daar maakte ik kennis met de vijfhonderd bewoners – van gezinnen met jonge kinderen tot bejaarden – die allemaal in afwachting waren van de toekenning van een verblijfsvergunning. De verveling onder hen was immens. Bezigheden waren er amper; de bibliotheek bevatte
simpele, versleten boekjes die men op doorgezakte banken kon lezen.
Nog erger dan de verveling was de spanning waar iedereen onder gebukt ging, vooral wanneer mensen een bezoek moesten brengen aan de Immigratie- en Naturalisatie Dienst. Daarom zochten de bewoners naar afleiding. Het liefst gingen ze aan de slag als ‘vrijwilliger’ in het winkeltje, bij de technische dienst, als poetser et cetera. Ze wilden alles doen. Hard werken was de enige remedie tegen de verveling, het piekeren, de depressie en de maandenlange onzekerheid.

Terwijl ik een lekkende kraan repareerde of een ander klusje verrichtte, ging er een wereld voor me open. Iedere bewoner had een verhaal, het ene nog schrijnender en onthutsender dan het andere: familieleden die waren verdwenen, huizen die waren gebombardeerd en kinderen die taferelen hadden gezien die geen enkel mens op zijn netvlies zou moeten krijgen.
Mensen konden met hun verhalen niet terecht bij de huisartsenpost van het AZC. Daar werden wel angstonderdrukkende medicijnen en slaappillen voorgeschreven, maar een psychosociale hulpverlener bleek er niet te zijn.

Mijn bezoekjes werden een manier om een luisterend oor te bieden voor de opgekropte emoties die de meeste mensen met zich meedroegen. Dat schepte een band. Na een tijdje durfde ik bewoners te vragen of ik ze mocht fotograferen. Mijn afdrukken kregen ze natuurlijk als beloning voor het poseren.
Het fotograferen van zulke mooie mensen was een indrukwekkende ervaring, omdat ze mij behalve hun buitenkant ook hun binnenkant lieten zien. Voor mij vulden deze foto’s de gebrekkige gesprekken aan met wat niet kon worden uitgesproken.
Zij die nu de foto’s van toen bekijken, kennen niet de woorden. Daarom is het aan de fotografie om het onzegbare van deze asielzoekers zegbaar te maken.

Chris Bremer
April 2016

Specificatie Omschrijving
Gewicht 1,54 Kg

Winkelwagen

Geen artikelen in winkelwagen.
© 2014 - 2017 De Boekenfabriek | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel